Eryk Hoppe OFM — słów kilka o sobie

Jeden z nas jest kapelanem, drugi zaś katechetą

W 1991 roku wstąpiłem do Zakonu Braci Mniejszych, w Prowincji Matki Bożej Anielskiej z siedzibą w Krakowie. Popularnie mówimy o sobie: franciszkanie, jednak, z przyczyn historycznych, spotkać się można również z nazwą: reformaci.

Pierwszym etapem mojego życia w zakonie św. Franciszka był postulat w Dursztynie a następnym roczna próba nowicjacka w Zakliczynie nad Dunajcem (gdzie przyjąłem za patrona św. Eryka). 15 VIII 1992 r. złożyłem pierwszą profesję (tj. śluby posłuszeństwa, ubóstwa i czystości) o charakterze czasowym. W trakcie studiów seminaryjnych, w Krakowie Bronowicach Wielkich — na początku V roku nauki (4 X 1996 r.), ponawiana dotychczas kilkakrotnie profesja zyskała charakter wieczysty. Zakończeniem tego etapu formacji były święcenia prezbiteratu, których 30 V 1998 r. udzielił mi bp Piotr Skucha, sufragan sosnowiecki.

Pierwszą placówką duszpasterską był klasztor w Przemyślu (2 lata), następnie sanktuarium Matki Bożej Łaskawej w Wieliczce (tyle samo), dalej krakowskie osiedle Azory (tylko roczek) i wreszcie w latach 2003 – 2007 Włocławek, który da się lubić, i który będę wspominał ze szczególną sympatią z wielu powodów. Pracę w tym klasztorze łączyłem ze studiami podyplomowymi na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Początkowo była to archiwistyka, później natomiast bibliotekoznawstwo połączone z informacją naukową, a równolegle poznawałem głębiej teologię fundamentalną oraz historię Kościoła w ramach Podyplomowego Studium Teologii. Przez okres jednego roku pracowałem w Archiwum Prowincji w Krakowie, skąd w okresie wakacyjnym 2008 r. skierowano mnie do klasztoru w Bieczu.

Obecnie, formalnie od 30 czerwca 2009 r., należę do wspólnoty klasztornej w Pińczowie. Pełnię tu obowiązki kapelana szpitala oraz, w niewielkim stopniu, katechety w Zespole Szkół Zawodowych.

Współczesna ambona

Jeszcze tu jesteś?